Marianne en Frank hadden een Nieuwe Tijd winkel in Amsterdam. In Nijmegen had Ruud veel contact met de familie Van Megen. Vanaf 1979 bracht hij elk kwartaal een nieuwsbrief uit, onder elkaar het “Aurovieltje”  genoemd. Het laatste nummer 34/35 verscheen in 1982. Marianne en de Archives in Auroville hebben de hele collectie in bewaring.

In Auroville ging Ruud al snel werken aan de bouw van de Matrimandir. Hij koos bewust voor het fysiek zware werk, in de hete zon. Het begon ’s morgens vroeg. Voor het maken van de ‘ ramp’ (de spiraalvormige looptrap in de ruimte onder de Inner Chamber) moest een staketsel van zware buizen gebogen, gemonteerd en aan elkaar gelast worden. Een pakket buizen woog 400 kg. Ruud deed dat werk gepassioneerd en leidde het team met humor. 

Bij de lunch zaten vooral Nederlanders die al vroeg in de ochtend begonnen waren. Ze stonden bekend als harde werkers. Het beton storten gebeurde meestal ’s nachts omdat het dan koeler was.In 1981 gaf Ruud een klusje aan Martin Schreurs om het beton dat op enkele punten uitstak uit het frame met de hand uit te bikken. Dat kostte Martin 14 dagen bikken. Aan het eind van het werk reciteerde Martin uit de Yoga van de King (Savitri):

As a sculptor chisels  a deity out of stone, He slowly chipped off the dark enveloppe  

(wat hem een stralende lach van Ruud opleverde).  

Aan het eind van een werkdag was er thee drinken bij Ruud. Dan kwam het boek Savitri op tafel, de Dutch Table genoemd. Ruud kende hele stukken uit zijn hoofd en besprak die graag met anderen. Hij ging ook naar de Ashram om zich verder te verdiepen in het gedachtengoed van Sri Aurobindo en de Moeder. Hij richtte een Studiekring op in Auroville met leraren uit de Ashram.
Lange tijd stond hij voor het dilemma of en hoe te kiezen tussen twee Groten: Jezus, die staat voor de kracht van de onvoorwaardelijke liefde en Sri Aurobindo die staat voor de -evolutionaire- Kracht om het Goddelijke op aarde te brengen. Dat beschrijft hij in Alle Dingen Nieuw. Uiteindelijk koos hij voor Sri Aurobindo.  Meditatie is voor hem:  het schouwend eenworden met het onderwerp, en dat kun je kiezen. 

Steeds vroeg hij zich af hoe de Moeder het gewild zou hebben. Hij ging intens en diepgaand op zoek naar de Nieuwe Wereld die Zij met Auroville wilde inluiden. Zijn intense overgave aan het zware fysieke werk van de Matrimandir was tevens zijn overgave aan de Moeder. Hij hield een dagboek bij van zijn werkzaamheden en spirituele ervaringen. Daaruit ontstonden de essays die na zijn dood in 1986 door zijn vriend Alain Grandcholas werden gepubliceerd in het in Auroville en internationaal bekende boek: A House for the Third Millennium. Essays on Matrimandir. 

Rond 1975 leerde hij Barbera kennen. Hij trad uit de Franciscaner orde bij zijn laatste bezoek aan Nederland. Barbera was Amerikaanse en werd zijn echtgenote. In 1977 werd hun zoon Akash geboren (foto: Akash met zijn dochter Aditi).

In 1984 kwam er een wending in Ruud’s Sadhana. Hij ging geheel op in zijn Transformatie. Hij kreeg last van hartklachten. In 1986 ging hij met Barbera en Akash met vakantie naar de bergen. Daar verliet Ruud zijn lichaam op 26 juli 1986. Om onverklaarbare redenen kwamen mensen van heinde en verre hem bezoeken op de dag van zijn begrafenis vlakbij de Matrimandir.

Beide Huizen waren gericht op de transformatie van de mens, de mensheid en de aarde. Het verhaal verbindt Iniyan’s Tamil cultuur en vroege geschiedenis met de toekomst van Auroville.   Het verhaal Iniyan is bewerkt door Yatra Srinivassan en Aurelio om de historische en culturele band met de Matrimandir voor de Tamil kinderen toegankelijk te maken. Gerard Jak ofwel Kireet deed de voice-over van Ruud. Auroville International Nederland was vanaf het eerste idee sponsor, gevolgd door  Stichting de Zaaier en later AVI USA. Op 27 augustus 2022 was de première van Iniyan in Bharat Nivas waarvoor AVI NL en de Nederlandse Aurovilianen speciaal uitgenodigd waren. Velen waren enthousiast en herkenden in de film de cultuur uit de pionierstijd. Met de film Iniyan herleefde Ruud Lohman opeens weer.